Tag Archives: diagnostiek

Vroegsignalering van psychosen

Posted on by

Bas Labruyere (1974) heeft een film gemaakt met de titel Verloren Jaren, over de ziekte schizofrenie, waarmee hij te maken kreeg toen hij op de filmacademie zat. De film heeft hij samen gemaakt met zijn broer Robert Labruyere (in samenwerking met productiemaatschappij JensenFrisbee en Parnassia Psycho Medische Zorg). Dit docudrama gaat over Bas en over zijn psychoses.

De film is te zien op de speciale website verlorenjaren.nl. Daar is ook meer informatie te vinden over de film, over het proces: the making of, over Bas Labruyere en over zijn ziekte schizofrenie.

Het verhaal van Bas maakt duidelijk hoe belangrijk het is dat psychoses/schizofrenie tijdig worden herkent bij jongeren en jong-volwassenen.

Hieronder het introductiefilmpje.

httpv://www.youtube.com/watch?v=L99D6V1nbTs

Veel autisme en aandachtstekort

Posted on by

Onderzoeksbureau Van Montfoort heeft in het voorjaar een rapport gepubliceerd over de wachtlijsten in de jeugd-GGz. Voor dat onderzoek hebben ze de data geanalyseerd van de kinderen en jongeren die aan de volgende criteria voldeden: eerste Diagnose BehandelCombinatie (DBC); leeftijd tussen 0 en 17 jaar bij de start; afgesloten in 2008; alleen ambulante hulp gehad; alleen nieuwe patiënten.

Uiteindelijk bleven er 56.400 patiënten over, waarvan 39.242 ook in behandeling zijn genomen, waarvan 24.765 jongens en 14.475 meisjes. De grafiek hieronder laat zien op welke leeftijd deze kinderen/jongeren zijn aangemeld.

Continue reading →

Nep-complexiteit in de psychiatrie

Posted on by

Michiel Hengeveld in Maandblad Geestelijke volksgezondheid (mei 2010):

“Ik ben, als net beginnend psychiater, enthousiast betrokken geweest bij de invoering van de DSM-III in Nederland. De voordelen waren groot: eindelijke waren we in staat om betrouwbaar onze patiënten te diagnosticeren. Pas langzamerhand zijn de nadelen ervan duidelijker geworden. Het aantal diagnoses is verveelvoudigd. Al deze diagnoses bevatten de valse schijn van nauwkeurigheid. Er is een grote mate van kunstmatige comorbiditeit, dat wil zeggen dat patiënten dikwijls meer dan één diagnose krijgen.” (p.380)

Dit citaat sluit goed aan bij mijn eerdere opmerkingen dat (a) ik sterk betwijfel of de hulpvragen van cliënten/patiënten steeds complexer worden (b) het wellicht eerder zo is dat wij de cliënten/patiënten steeds minder begrijpen. Het artikel gaat verder over classificaties, klinische validiteit en wat goed psychiatrisch onderzoek is. Hengeveld houdt een pleidooi voor narratieve diagnostiek ofwel sociobiografische diagnostiek. Hij wil de patiënt en zijn verhaal begrijpen.