Lef en Verantwoordelijkheid

POORT-6

De weg naar participatie en herstel vergt lef en verantwoordelijkheid. Ons doel is maximaal mogelijke zelfredzaamheid realiseren door herstelgericht te werken (nadruk op mogelijkheden in plaats van beperkingen: eigen kracht). Dat vraagt van cliënten en van hulpverleners een andere benadering, maar niet alleen van hen: ook van managers, beleidsmakers en inkopers vergt het de lef om te stoppen met plaatsvervangend/paternalistisch denken en handelen – vooral in situaties dat het even niet goed gaat. Dat betekent het vinden van een goede balans tussen op de handen zitten en tegelijkertijd waakzaam blijven.

Dit is overigens geen kleine uitdaging, om enerzijds de verantwoordelijkheid te laten waar hij hoort11 en anderzijds verantwoordelijkheid te nemen wanneer dat echt nodig is – bijvoorbeeld in situaties waarin de veiligheid van de cliënt of diens omgeving in het geding is. Ruimte bieden en als hulpverlener of manager niet terugvallen in overnemen van verantwoordelijkheid – dat leer je niet in één dag. Daarvoor is het nodig dat er fouten gemaakt mogen worden (zie 7: Leren van Fouten) en dat er een veilige omgeving is om dat te kunnen/mogen doen (zie 4: Expertise aan de Basis).

 

Zie verder

Hieronder de laatste paragraaf uit een rapport over Empowerment van burgers/cliënten (klik voor vergroting op plaatje).

Schermafbeelding 2015-10-15 om 15.55.42

Bron: R. Engbersen, A. Springhuizen, M. Uyterlinde, V. Lub (2008) Tussen zelfsturing en paternalisme — inhoud geven aan empowerment in achterstandswijken. Utrecht: Movisie.

>>> GA verder >>> POORT-7

 <<< GA terug <<<  POORT-5

Organisaties bewegen door doen en door denken.