Maatschappelijke Psychiatrie (revisited)

De laatste tijd is de strijd rond ‘verwarde personen’ weer losgebarsten. De politie luidt de noodklok met cijfers die aangeven dat het probleem alleen maar groter wordt. De GGz-sector en zorgverzekeraars stellen dat het niet helpt om mensen te stigmatiseren en stellen ook vragen bij de cijfers (die veel op een hoop gooien).

Is er nou niets veranderd de laatste jaren?

In 2005 heb ik een artikel geschreven in het Maandblad Geestelijke Volksgezondheid met de titel: Maatschappelijke psychiatrie — het tekort van de openbare geestelijke gezondheidszorg (zie bijlage). Als ik dat stuk nu herlees, dan lijken een aantal zaken inmiddels beter geregeld. De verslavingszorg is nu, meer dan toen, een integraal onderdeel van de GGz en het aantal (f)ACT-teams is toegenomen. Maar sommige zaken lijken nog steeds onvoldoende geregeld, zoals de aansluiting tussen zorg/GGz en materiële dienstverlening (schuldhulpverlening, arbeidsre-integratie, etc.).

Het kernprobleem dat het artikel aankaart is de fragmentatie van verantwoordelijkheid, zowel beleidsmatig als operationeel. Afgaande op de berichten van de politie en de reacties daarop, is dat probleem nog steeds niet opgelost. En de vraag die dan opkomt is wat het ‘Aanjaagteam verwarde problemen’ precies aanjaagt.