De gemeente/GGD Amsterdam heeft een mooi onderzoek gedaan naar zwerfjongeren. Voor het eerst zijn gegevens van gemeentelijke diensten als GGD en Werk & Inkomen samengenomen met informatie uit de jeugdzorg en over leerplicht (e.d.). Naast het koppelen van registraties, is voor een kleine subgroep van zwerfjongeren de dossiers van jeugdzorg bestudeerd. Dat geeft bij elkaar en goed beeld – kwalitatief en kwantitatief – van de geschiedenis van de jongeren. Continue reading
We nemen altijd selectief waar; we kunnen nooit alles via onze zintuigen opnemen terwijl we in de wereld zijn. Een heel bekende test heet “The Invisible Gorilla” van Christopher Chabris and Daniel Simons. De test bestaat uit een kort filmpje waarin we een aantal jongeren met ballen zien spelen. Continue reading
Opnieuw is er een aardig boek verschenen over zwerfjongeren, met de titel Thuisgeven. In het boek staan verhalen van zwerfjongeren en reacties daarop van deskundigen, hulpverleners, enzovoorts. Als het gaat om het verbeteren van de opvang en ondersteuning van zwerfjongeren, dan valt in dit boek op dat velen hun hoop vestigen op het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) – na de decentralisatie naar de gemeenten, onder de nieuwe jeugdwet. Continue reading
De Algemene Rekenkamer en 32 lokale rekenkamers hebben samen onderzoek gedaan naar de Centra voor Jeugd en Gezin (CJG’s) van 42 gemeenten. De uitkomsten van dit onderzoek zijn van belang omdat het CJG’s in de nieuwe jeugdzorg – na de decentralisatie – de beoogde ‘poortwachter’ is. Continue reading
Ik ben aangekomen op pagina 31/32 van het RMO-rapport Ontzorgen en Normaliseren. De verwarring slaat een beetje toe in mijn hoofd. Met veel van wat de RMO schrijft ben ik het eens, maar de analyse deugt niet helemaal, is teveel toegeschreven naar de conclusie (dat we de jeugdzorg moeten ontzorgen en normaliseren). Continue reading
De Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) heeft opnieuw de jeugdzorg onder de loep genomen. Het resultaat is het rapport Ontzorgen en normaliseren. De analyse is goed, maar niet nieuw. De oplossing is zeker in de goede richting, maar zal niet vanzelf ontstaan.
De RMO pleit voor een paradigmawisseling. We moeten in de jeugdzorg weg van bureaucratie en specialisatie en toe naar ontzorgen en normaliseren. Daar zullen veel mensen het mee eens zijn. Maar de RMO constateert ook dat zo’n paradigmawisseling niet eenvoudig te realiseren is (anders was dat nl. al gebeurd). Het volgende citaat is een mooi voorbeeld.
[Bron: RMO (2012) Ontzorgen en normaliseren: naar een sterke eerstelijns jeugd en gezinszorg, p.28]
De laatste weken ben ik een boek aan het lezen over innovatie. Een heel aardig (Amerikaans) boek dat uitlegt welke vijf vaardigheden nodig zijn voor verstorende (‘disruptive’) innovatie en hoe je die vaardigheden kunt ontwikkelen. De vijf vaardigheden zijn: Associëren // Bevragen (vragen stellen) // Observeren // Netwerken // Experimenteren.
Het boek citeert David Kelley van IDEO, die uitlegt waarom vragen stellen niet genoeg is: Continue reading
Groningen heeft een mooi rapport gepubliceerd over de ontwikkelingen in de maatschappelijke opvang aldaar. Het rapport heeft de titel: “Dakloos in Groningen: daklozenmonitor Groningen 2003-2010“. In vind het een mooi rapport omdat het recht-toe-recht-aan is; het geeft een aantal kerncijfers over de jaren heen, zonder wollige sociologische duidingen of onbegrijpelijke statistische analyses. Er staat ook informatie in die bij mij vragen oproept, zoals deze:
Er stromen weinig mensen door van de nachtopvang of de crisisopvang, of vergis ik mij. Is dit in andere delen van het land hetzelfde (mijn indruk is dat daar meer ‘interne ketens‘ zijn). Hoor graag hoe anderen tegen deze informatie aankijken.
[Bron: Frans Oldersma (2011) Dakloos in Groningen: daklozenmonitor Groningen 2003-2010. Onderzoek en Statistiek Groningen, p.32.]
In zijn recente boek “De Appel en de Boom” schrijft René Kahn over het samenspel van aanleg (genen) en opvoeding (omgeving) bij het ontstaan en voortduren van enkele menselijke eigenschappen als criminaliteit, intelligentie en verslavingen. Het is opnieuw een helder boek.
In het hoofdstuk “De rol van (leef)tijd: verslaving als voorbeeld” beschrijft Kahn eerst de rol van genen en enzymen op het ontwikkelen van een verslaving. De hoeveelheid dopamine in het ‘vooronder’ van de hersenen blijkt een belangrijke rol te spelen bij het wel of niet “nee” kunnen zeggen tegen verleidingen. Maar de genen verklaren niet alles. Bij volwassenen is de invloed van genen groter dan bij jeugdigen. Bij jeugdigen is de directe invloed van de omgeving nog groter – daar ligt dus een window of opportunity. Kahn haalt een aantal onderzoeken aan waaruit blijkt dat kinderen van ongeïnteresseerde ouders veel vaker gaan roken of drugs gebruiken dan kinderen van betrokken ouders. Continue reading
In het boek Erop-af schetst Jos van der Lans de contouren van het nieuwe sociaal werk. In het laatste hoofdstuk geeft hij 10 hervormingsprincipes. Over het eerste principe wil ik het hier kort hebben: “gemeenten moeten de veranderingsmacht grijpen“.
Van der Lans begint dit principe als volgt:
“Dat het in de frontlinies van de samenleving en aan de voordeuren van de instituties anders moet, is niet een nieuwe conclusie. Dat weten we eigenlijk al jaren. Dat is ook de reden waarom we spreken van integrale aanpak, van ketensamenwerking, van regierollen, allemaal initiatieven om (de veelvoud aan) partijen tot elkaar te brengen en hun werkzaamheden beter en efficiënter op elkaar af te stemmen. Echt veel zoden heeft dat niet aan de dijk mogen zetten. Nogal eens leidde het tot een extra vergadering of een extra professional, maar niet tot effectiever professioneel handelen. Continue reading