Iets gaat fout

“A mistake follows an act. It identifies the character of an act in its aftermath. It names it. An act, however, is not mistaken; it becomes mistaken. There is a paradox here, for seen from the inside of action, that is from the point of view of an actor, an act becomes mistaken only after it has already gone wrong. As it is unfolding, it is not becoming mistaken at all; it is becoming.”

[Bron: Marianne Paget, geciteerd in: Weick K.E. (2009). Making Sense of the Organization: the impermanent organization. West Sussex: Wiley. p.32]

Berlusconi van het brein

Ik heb vaker een bericht geplaatst over het brein – dat onderwerp is populair. Maar het filmpje hieronder is een echte aanrader. De stem die het verhaal verteld is van psychiater en schrijver Iain McGilchrist. Hij vertelt het verhaal van een recent boek van hem. Dat gaat over de linker versus de rechter hersenhelft, over de geschiedenis, over het feit dat we in deze tijd meer informatie hebben maar steeds minder begrijpen, etc etc. Het filmpje is een geweldig leuke en verhelderende animatie. Het duurt even voordat je uitkomt bij het hoogtepunt – 1 minuut voor het einde – waar de linker hersenhelft uitgemaakt wordt voor de ‘Berlusconi van het brein‘ (omdat het de media beheert). Helemaal aan het einde nog deze van Einstein: “The ituitive mind is a sacred gift, and the rational mind is a faithful servant”.

Gevonden via Brainpickings.

Plannen is iets anders dan doen

“Strategic plans are a lot like maps. They animate and orient people. Once people begin to act (enactment), they generate tangible outcomes (cues) in some context (social), and this helps them discover (retrospect) what is occurring (ongoing), what needs to be explained (plausibility), and what should be done next (identity enhancement). Managers keep forgetting that it is what they do, not what they plan, that explains their success. They keep giving credit to the wrong thing— namely, the plan—and having made this error, they then spend more time planning and less time acting.”

[Bron: Weick, K.E. – Sensemaking in Organizations. – Thousand Oaks, CA: Sage, 1995, p.54-55]

Jeugdzorg verdelen

In de vorige twee berichten heb ik wat opmerkingen geplaatst bij het recente rapport van RMO over de jeugdzorg. Wat me vooral verbaasd is dat er keer op keer een nieuw idee voor de jeugdzorg gelanceerd wordt, zonder dat duidelijk gemaakt wordt waarom het deze keer wel zal gaan lukken.

Centraal in het advies van de RMO staat de eerstelijns gezinscoach. Dat is een generalist die vanuit het Centrum voor Jeugd en Gezin, de sociale wijkteams of de huisartsenpost werkt. De gezinscoach heeft vier taken: (1) gesprek aangaan (2) eigen kracht versterken (3) oplossen van vraagstukken in het gezin (4) indien nodig doorverwijzen. De eerstelijns gezinscoach is niet bedoeld als een zorgcoördinator, als een extra laag of extra schakel. De eerstelijns gezinscoach kan zelf, naar eigen inzicht, “doorpakken”. Voor de gezinscoach wordt de metafoor van “pedagogische huisarts” gebruikt. Continue reading

Financiële ambities fnuikend

In zijn column in het NRC van 5 april jl. benoemd Menno Tamminga een aantal overeenkomsten tussen het derivatendebacle van woningcorporatie Vestia en de wijze waarop het Maasstad Ziekenhuis is omgegaan met de Klebsiella Oxa-48 bacterie. Centraal staat dat de bacterie en de derivaten voor de meeste mensen onzichtbaar zijn. Maar wat kan je in beide gevallen wel waarnemen? Continue reading

Ontzorgen en Normaliseren (1)

De Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) heeft opnieuw de jeugdzorg onder de loep genomen. Het resultaat is het rapport Ontzorgen en normaliseren. De analyse is goed, maar niet nieuw. De oplossing is zeker in de goede richting, maar zal niet vanzelf ontstaan.

De RMO pleit voor een paradigmawisseling. We moeten in de jeugdzorg weg van bureaucratie en specialisatie en toe naar ontzorgen en normaliseren. Daar zullen veel mensen het mee eens zijn. Maar de RMO constateert ook dat zo’n paradigmawisseling niet eenvoudig te realiseren is (anders was dat nl. al gebeurd). Het volgende citaat is een mooi voorbeeld.

[Bron: RMO (2012) Ontzorgen en normaliseren: naar een sterke eerstelijns jeugd en gezinszorg, p.28]